Ufasz temu, co zbudowałaś.
To jest zaufanie do własnych decyzji i drogi.Nie chodzi o to, czy wszystko było idealne.
Tylko czy potrafisz stanąć przy tym i powiedzieć:
– tak, to jest moje
– nawet jeśli było trudne, to było prawdziwe na tamten moment
Jeśli tego zaufania nie ma, pojawia się cofanie się, wątpliwość, rozproszenie.
Ufasz temu, kim jesteś.
To już głębszy poziom.
Nie rola — terapeutka, matka, nauczycielka.
Tylko to, co jest pod tym.
Tu najczęściej pojawia się subtelne pęknięcie:
człowiek wie dużo, czuje dużo…
ale jeszcze nie stoi w tym całym sobą.
Zaufanie tutaj oznacza:
nie muszę się poprawiać, żeby być wystarczająca
mogę działać z tego miejsca, które już jest
Ufasz temu, skąd pochodzisz.
To jest najtrudniejsze.
Bo korzenie to nie tylko siła.
To także historia, emocje, relacje, czasem ciężar.
Zaufanie do korzeni nie oznacza, że wszystko było dobre.
Tylko:
biorę z tego życie
nie walczę z tym, że to jest moje źródło
nie odcinam się, żeby iść dalej
Ufasz temu, kim jesteś.
Ufasz temu, skąd pochodzisz.
A potem pojawia się cisza.
I w tej ciszy rodzi się pytanie, którego nie da się już ominąć:
czy ufasz temu, gdzie jesteś — tu, w materii, w życiu, które masz przed sobą
Zaufanie nie zaczyna się od zrozumienia.
Zaufanie domyka potrzebę zrozumienia.
Kiedy czekasz na pełne zrozumienie
— jesteś jeszcze w ruchu umysłu.
Kiedy pojawia się zaufanie
— coś się zatrzymuje, nawet bez odpowiedzi.
I to jest moment przejścia:
z poziomu psychiki
do poziomu Duszy
Można ufać swojej Duszy.
Czuć prowadzenie.
Rozpoznawać prawdę.
A jednocześnie zatrzymywać się w miejscu,
w którym to wszystko ma się wydarzyć naprawdę.
W materii.
W decyzjach.
W domu.
W pieniądzu.
W codzienności.
Bo najtrudniejsze zaufanie
nie dotyczy tego, co niewidzialne.
Dotyczy tego, czy pozwolisz,
aby to, co w Tobie prawdziwe,
miało swoje miejsce tutaj.
Bez walki.
Bez ciągłego procesu.
Bez potrzeby, żeby coś jeszcze zostało udowodnione.
Czasem wydaje się, że coś nie jest jeszcze domknięte.
Że potrzeba więcej zrozumienia.
Więcej wglądu.
Ale to nie brak zrozumienia zatrzymuje ruch.
To moment, w którym zaufanie jeszcze nie objęło wszystkiego.
Czym jest prawdziwe zaufanie?
Nie jest emocją.
Nie jest przekonaniem.
Nie jest afirmacją.
To jest stan, w którym:
nie potrzebujesz potwierdzenia
nie analizujesz, czy to ma sens
nie wracasz do tego samego pytania w kółko
Tylko:
idziesz — i nie oglądasz się za siebie
Dusza nie potrzebuje dowodów.
Nie potrzebuje potwierdzenia.
Ona prowadzi.
Cicho.
Prosto.
Bez nadmiaru.
A życie zaczyna się układać nie wtedy,
gdy wszystko jest rozwiązane.
Tylko wtedy,
gdy przestajesz się zatrzymywać.
I przychodzi moment bardzo prosty.
Nie spektakularny.
Ale prawdziwy.
Idziesz — i nie oglądasz się za siebie.
Nie potrzebujesz pełnego zrozumienia.
Potrzebujesz zgody,
żeby nie wszystko było już rozumiane —
ale było Twoje.
To jest moment przejścia:
ze szukania
do osadzenia.